Misja szkoły i zadania wychowawcze

  1. Wspieranie zadań wychowawczych domu rodzinnego, prowadzonych od przedszkola przez szkołę podstawową do szkoły średniej.
  2. Rozwijanie pracy opiekuńczo-wychowawczej nakierowanej na potrzeby nastolatków przez udzielanie wszechstronnej pomocy uczniom w ramach posiadanych środków.
  3. Budowanie wspólnoty szkolnej opartej na wzajemnym porozumieniu uczniów, ich rodziców i pedagogów.
  4. Integralne powiązanie kształcenia z wychowaniem, wg zasady: każda lekcja przedmiotowa jest lekcją wychowującą.
  5. Tworzenie atmosfery wspólnej pracy.
  6. Uczenie rozpoznawania trwałych idei i wartości humanistycznych, budowanie sytemu własnych przekonań na gruncie tych wartości, np. kształtowanie właściwych postaw uczniów wobec kolegów, osób dorosłych – rodziców, nauczycieli, ludzi z otoczenia, ze szczególnym uwzględnieniem ludzi słabszych, poszkodowanych przez los w poczuciu tolerancji i zrozumienia.
  7. Kształtowanie krytycznego odbioru tekstów kultury niskiej, w tym kształtowanie krytycznego stosunku do mass mediów przez hierarchizację i selekcję informacji oraz uświadamianie zagrożeń wypływających z szerzącego się konsumpcjonizmu, pornografii, agresji, destrukcji, negatywizmu, znieczulicy oraz skrajnego egotyzmu.
  8. Przeciwdziałanie patologiom społecznym ze szczególnym uwzględnieniem grup nieformalnych oraz uzależnień młodzieży – w tym narkomanii i lekomanii, alkoholizmu oraz nikotynizmu.
  9. Uczenie szacunku do wielokulturowej przeszłości naszej Ojczyzny z szczególnym uwzględnieniem roli chrześcijaństwa, poszanowanie tradycji regionu i Małopolskiej Małej Ojczyzny, Ziemi Krakowskiej i Krakowa.
  10. Budzenie szacunku i postawy wierności wobec wielokulturowych, antycznych i judeo-chrześcijańskich, korzeni Europy.
  11. Przygotowanie uczniów do życia w wolnym społeczeństwie demokratycznym w poczuciu przynależności do tradycji europejskiej.
  12. Dążenie na podstawie alarmujących raportów UNESCO oraz OECDE nt. alfabetyzmu funkcjonalnego do podniesienia umiejętności i wiedzy na temat komunikacji międzyludzkiej.
  13. Uczenie skutecznego działania poprzez rozwój technik pracy indywidualnej oraz we współpracy, uczenie twórczego rozwiązywania problemów typowych oraz nietypowych – poznanie różnych strategii ich rozwiązywania, uczenie uniwersalnych procedur uczenia się.
  14. Przygotowanie nowoczesnego warsztatu pracy, prowadzącego w przyszłości do podjęcia pracy zarobkowej.
  15. Uczenie samodzielnego i zorientowanego na przyszłość myślenia.
  16. Wspieranie wyborów dalszej drogi osobistego rozwoju, dalszej drogi edukacyjnej ze szczególnym uwzględnieniem szkół z maturą.
  17. Poszukiwanie grup wsparcia dla realizacji zamierzonych celów.

 

Uczeń kończący Gimnazjum nr 2 im. Adama Mickiewicza w Krakowie

to człowiek

dążący do prawdy
przygotowany do dalszego kształcenia z ukierunkowaniem na szkołę z maturą
świadomy życiowej użyteczności zdobytej wiedzy i umiejętności przedmiotowych
umiejący czytać i pisać w stopniu zaawansowanym

człowiek

umiejący pracować indywidualnie i w zespole
twórczo myślący
umiejący skutecznie porozumiewać się
umiejący stale się uczyć i doskonalić
umiejący planować swoją pracę i ją organizować
umiejący posługiwać się komputerem jako narzędziem pracy

a ponadto:

to człowiek

tolerancyjny
odpowiedzialny za siebie i innych
aktywny
ciekawy świata
uczciwy i prawy
przestrzegający prawa
kulturalny
obowiązkowy
samodzielny
pogodny
promujący zdrowy styl życia
sprawny fizycznie

młody krakowianin
szanujący wartości rodzinne
świadomy korzeni naszej Ojczyzny
znający język obcy

krytyczny Europejczyk

człowiek wolny, zdolny do dokonania właściwych wyborów.

Nasza pedagogia a podjęte zadania. Misja szkoły

Szkoła jako wspólnotą uczniów, rodziców i nauczycieli dąży do wprowadzania społeczności szkolnej w świat wartości ogólnoludzkich i uniwersalnych. Naczelnym zadaniem naszej szkoły staje się humanizacja instytucji szkolnej i stwarzanie warunków do tego, by każdy członek tej wspólnoty miał szansę być bardziej człowiekiem. Sytuacja ta może zaistnieć wyłącznie, gdy pedagodzy wypowiedzą swoje własne pedagogiki, nie pozostając w sprzeczności z najnowszymi ustaleniami pedagogiki i psychologii. Bycie bardziej człowiekiem oznacza tu: odnajdować człowieka w sobie, postawić i stawiać jego sprawy w centrum zainteresowania szkoły. Być człowiekiem – to być przede wszystkim człowiekiem, i tylko człowiekiem w określonych relacjach stwarzanych w niewyimaginowanej rzeczywistości. Szkoła zanurza się w życiu, życie zanurza się w szkole, gdyż non scholae sed vitae discimus.

Gimnazjum nr 2 pragnie stworzyć warunki do odkrywania i poznawania świata w dwóch naczelnych perspektywach:
– w różności, lecz nie w dowolności, przypadkowości czy relatywizmie;
– w jedności ukazującej to, co jest wspólnym ogólnoludzkim doświadczeniem kulturowym.

Uczeń przede wszystkim jawi się w roli człowieka obok nauczyciela – drugiego człowieka. Grono nauczycieli naszego gimnazjum przyjmuje pedagogię humanistyczną – otwierającą i wyzwalającą człowieka w człowieku przez pobudzanie, wspieranie, otwieranie, stwarzanie warunków do własnych poszukiwań. Uczeń i nauczyciel stają się badaczami własnej kariery.

Szkoła dąży do upodmiotowienia relacji międzyludzkich, stawiając na równorzędność ucznia i nauczyciela, sprzeciwiając się jednak skrajnej podmiotowości przez propozycję sokratejskiego układu – mistrz i uczeń.

Naczelną zasadą moralną wspólnoty uczniów i nauczycieli jest: mówić prawdę i pytać o prawdę. Z niej wynika nadrzędne zadanie szkoły: odkrywać prawdę w dialogu i we wspólnym namyśle. Uczeń musi współuczestniczyć w procesie odkrywania prawdy, dochodzenia do niej poprzez bogate i wielorakie komunikowanie się mistrza z uczniem – człowieka z człowiekiem, wspólne podmiotowe bycie w drodze, czyli przez poszukiwanie metody odkrywania prawdy, metody uczenia się, współpracy, rozwiązywania problemów.

Szkoła dąży do uproszczenia relacji i hierarchii – lekcja przestaje być spotkaniem dwóch ról nauczyciela i ucznia, a staje się bliskim spotkaniem człowieka z człowiekiem. Partnerstwo takie rozumiane jest wyłącznie jako związek, wspólne działanie, wzajemne stymulowanie się poprzez akceptację – ale nie oznacza akceptacji dla zła wyrządzanego przez młodzież i bezsilnego przyzwolenia na wszystko.

Gimnazjum nr 2 proponuje odejście od jedynie słusznej drogi wyznaczonej przez pedagogikę jednego nauczyciela (ortodoksji pedagogicznej) na rzecz wielu paradygmatów – w kierunku pedagogiki humanistycznej opartej na personalizmie chrześcijańskim i pedagogice kultury, mówiącej, iż człowiek nie tylko uobecnia się przez swoją naturę, ale także przez bycie spadkobiercą jako cząstka uprawy (cultura). Wpisując się w tradycję europejską, współczesny człowiek organizować powinien swoje życie wokół prawdy, dobra i piękna. Wyzwolenie się ku pełnemu bytowi i byciu o-sobą ludzką, czyli byciu sobą staje się siłą sprawczą ludzkiego działania.

Nasza szkoła rozbudzać pragnie predyspozycje indywidualne – wyobraźnię, wrażliwość, fantazję i kształtować emocje, opierając się na zasadach moralności:
– lojalności wobec siebie, rodziców, rodziny, domu, przyjaciół, kolegów, szkoły;
– prawdomówności- czymkolwiek prawda się jawi i jak trudna byłaby do wypowiedzenia;
– zaufania do siebie, do dorosłych – rodziców, nauczycieli;
– tolerancji rozumianej jako szacunek dla odmienności, poszanowania innych poglądów, szacunku i akceptacji samego siebie oraz piękna świata;
– odpowiedzialności za siebie, za swoją przyszłość, za swoją rodzinę;

Szkoła nasza uczyć będzie przede wszystkim wypowiadania siebie i aktywnego słuchania, wymuszając na nas dorosłych rzadką umiejętność nauczycielskiego milczenia. Dobry nauczyciel w naszej szkole to ten, któremu udaje się mówić mniej od uczniów.
Nasza Szkoła pragnie zbudować wspólnotę ludzi godnych, a wśród nauczycieli przed wszystkim pełnych godności i dumy zawodowej, odpowiedzialnych w pierwszym rzędzie przed własnym sumieniem za swoje postępowanie. Atrybutem godności zawodowej nauczycieli jest honor rozumiany jako samorealizacja i dochowanie wierności ethosowi inteligenckiemu Hebertowskiego przesłania: bądź wierny, idź oraz nauki nauczyciela dobrego.

Honor jest atrybutem każdej jednostki ludzkiej zarówno uczniów jak i nauczycieli, prowadząc ich ku wolności przez autonomiczność i samodzielność. Towarzyszy mu – rozbudzanie aspiracji, pasja, dążenie do zaspokajania własnych potrzeb, także materialnych.

Model absolwenta rozumiany jako pewien ideał i kierunek wspólnej pracy.

Nasi nauczyciele

Ślęzak Dorota, mgr
język angielski